Pedagog
Trudności w funkcjonowaniu w szkole – jak pomóc dziecku, które sprawia problem PDF Drukuj

O tym, jak pomóc uczniowi pierwszej klasy mierzącemu się z trudnościami w funkcjonowaniu w szkole nie może decydować jednie pedagog szkolny lub wychowawca. Aby zapewnić uczniowi odpowiednią pomoc konieczna jest współpraca wielu osób oraz odpowiednie ustalenia poczynione przez dyrektora szkoły. Jakie kroki należy podjąć?

Rozpoznanie potrzeb ucznia, przyczyn trudności w funkcjonowaniu w szkole, podejmowanie działań sprzyjających rozwojowi kompetencji oraz potencjału ucznia w celu poprawy jego funkcjonowania należy do zadań każdego nauczyciela i specjalisty prowadzących z nim zajęcia. Jedną z potrzeb stanowiących podstawę do objęcia ucznia pomocą psychologiczno-pedagogiczną są zaburzenia zachowania i emocji, które należy rozpoznać i zaspokajać, już po zaobserwowaniu pierwszych symptomów trudności dziecka. Trudności te moją objawiać się w różny sposób – agresją, wycofaniem, brakiem koncentracji czy brakiem postępów w nauce.

O konieczności objęcia ucznia pomocą musi wiedzieć wychowawca

Nauczyciel obserwujący uczniów podczas zajęć realizowanych zgodnie z programem nauczania może dostrzec zarówno przejawy osiągnięć i zainteresowań jak i trudności dziecka w różnych sferach jego rozwoju, w tym w rozwoju społecznym. W przypadku stwierdzenia, że uczeń ze względu na rozpoznane potrzeby oraz możliwości psychofizyczne wymaga objęcia pomocą psychologiczno-pedagogiczną, nauczyciel powinien niezwłocznie udzielać tej pomocy w trakcie bieżącej pracy z uczniem, wspierając ucznia w nabywaniu i rozwijaniu kompetencji społecznych.

W przypadku, gdy potrzebę objęcia ucznia pomocą stwierdzi pedagog, psycholog lub inny specjalista zatrudniony w szkole, powinien poinformować o tym wychowawcę. Zadaniem wychowawcy klasy jest planowanie i koordynowanie pomoc psychologiczno-pedagogiczną w ramach zintegrowanych działań nauczycieli i specjalistów oraz bieżącej pracy z uczniem. Dyrektor szkoły może wyznaczyć inną osobę do realizowania zadań w tym zakresie.

W razie potrzeby uczeń może być objęty odpowiednimi formami pomocy psychologiczno-pedagogicznej

Pomoc uczniowi może być udzielana m. in. w formie zajęć specjalistycznych rozwijających kompetencje emocjonalno-społeczne przeznaczonych dla uczniów przejawiających trudności w funkcjonowaniu społecznym. Jeśli w innej klasie jest choćby jeden uczeń wymagający podobnej pomocy, to można zorganizować zajęcia grupowe, ponieważ przepisy nie wskazują dolnej granicy liczby uczestników zajęć. Nie może ona jednak przekraczać 10 osób.

Jeśli nie ma możliwości utworzenia grupy, to dla ucznia, który popada w konflikty z kolegami, zachowuje się w wobec nich agresywnie powinny być podejmowane działania sprzyjające rozwojowi kompetencji społecznych. Powinny być kształtowane i rozwijane umiejętności komunikacyjne, rozpoznawania emocji i kierowania nimi, budowania dobrych relacji z innymi, przestrzegania ustalonych norm i zasad zachowania, uwzględniania praw innych dzieci, wyrażania ujemnych uczuć bez krzywdzenia innych, rozwiązywania konfliktów i dążenia do opanowania gwałtownych emocji w trudnych dla dziecka sytuacjach a także ograniczania destrukcyjnych czy agresywnych zachowań. Ww. kompetencje może ćwiczyć:

nauczyciel prowadzący grupowe zajęcia w klasie skoncentrowane na emocjonalnym lub społecznym rozwoju uczniów (zgodne z wymaganiami określonymi w podstawie programowej dla tych obszarów),

pedagog w pracy indywidualnej z dzieckiem, który może np. czytać z uczniem książki dla dzieci lub oglądać filmy animowane o charakterze edukacyjnym, w których jest pokazana waga współpracy, empatii, dzielenia się, odpowiedzialności za innych i omawiać je z uczniem lub prowadzić rozmowę z nim zadając różne pytania, na które uczeń powinien sam spróbować znaleźć odpowiedzi, badać plusy i minusy swojego zachowania, zastanawiać się, jak sytuacja wygląda z jego perspektywy, a jak z perspektywy kolegi, któremu dokucza.

Zajęcia opiekuńczo-wychowawcze zorganizowane przez pedagoga nie są formą pomocy psychologiczno-pedagogicznej.

W razie potrzeby należy współpracować poradnią psychologiczno-pedagogiczną

Przepisy wskazują, aby w przypadku gdy udzielana uczniowi pomoc psychologiczno-pedagogiczna nie przynosi efektów i nie następuje poprawa funkcjonowania ucznia, dyrektor szkoły, za zgodą rodziców ucznia, wystąpił do poradni psychologiczno-pedagogicznej z wnioskiem o przeprowadzenie pogłębionej diagnozy specjalistycznej problemu ucznia w celu wskazania sposobu rozwiązania tego problemu.

Nauczyciele i specjaliści mogą uzyskać wsparcie i pomoc poradni korzystając z udzielanych przez jej pracowników indywidualnych porad i konsultacji, możliwości udziału ich w spotkaniach z nauczycielami i specjalistami pracującymi w szkole lub w zebraniu rady pedagogicznej. Wsparcie dla nauczycieli i specjalistów udzielających pomocy psychologiczno-pedagogicznej w szkole powinna zapewnić poradnia. Do jej zadań należy m. in.:

diagnozowanie dzieci i młodzieży, prowadzone w szczególności w celu określenia indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz indywidualnych możliwości psychofizycznych dzieci i młodzieży, wyjaśnienia mechanizmów ich funkcjonowania w odniesieniu do zgłaszanego problemu oraz wskazania sposobu rozwiązania tego problemu.

realizowanie zadań wspierających wychowawczą i edukacyjną funkcję szkoły poprzez:

rozpoznawanie indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych dzieci,

współpracę w udzielaniu i organizowaniu pomocy psychologiczno-pedagogicznej,

udzielanie nauczycielom lub specjalistom pomocy w rozwiązywaniu problemów dydaktycznych i wychowawczych.

Kto uczestnicy w udzielaniu pomocy dziecku z trudnościami w funkcjonowaniu w szkole?

W udzielaniu pomocy uczniowi powinni uczestniczyć:

nauczyciel klasy, do której uczęszcza uczeń (załącznik nr 2 do rozporządzenia MEN z 14 lutego 2017 r. w sprawie podstawy programowej oraz § 4 ust. 2 i § 20 ust. 3 rozporządzenia MEN z 9 sierpnia 2017 r. w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej),

specjaliści wykonujący w szkole zadania z zakresu pomocy psychologiczno-pedagogicznej (§ 4 ust. 2, § 20, 24 i 27 rozporządzenia MEN z 9 sierpnia 2017 r. w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej),

dyrektor szkoły organizujący pomoc (§ 4 ust. 1, § 20 ust. 5 i 6 rozporządzenia MEN z 9 sierpnia 2017 r.),

rodzice dziecka, z którymi szkoła powinna współpracować przy organizacji pomocy (§ 4 ust. 3 pkt 1 oraz § 20 ust. 7 rozporządzenia MEN z 9 sierpnia 2017 r. w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej),

poradnia psychologiczno-pedagogiczna, z którą szkoła może współpracować w potrzebnym zakresie (§ 4 ust. 3 pkt 2 oraz § 28 rozporządzenia MEN z 9 sierpnia 2017 r. w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej)

Warunki zapewnienia pomocy dziecku z trudnościami w funkcjonowaniu

Szkoła zapewni uczniowi odpowiednią pomoc, jeśli:

nauczyciele i specjaliści pracujący z dzieckiem odpowiednio wcześnie rozpoznają jego potrzeby oraz przyczyny trudności w funkcjonowaniu, w tym bariery i ograniczenia utrudniających to funkcjonowanie (§ 2, § 20, § 24 rozporządzenia MEN z 9 sierpnia 2017 r. w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej),

zaobserwowane zaburzenia zachowania i emocji będą korygowane w trakcie bieżącej pracy z uczniem, bezpośrednio po stwierdzeniu potrzeby objęcia go pomocą (§ 2 ust. 2 pkt 4, § 6 ust. 2, § 20 ust. 3 rozporządzenia w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej),

wychowawca klasy lub inna osoba wyznaczona przez dyrektora (np. pedagog) będzie planować i koordynować pomoc w ramach zintegrowanych działań nauczycieli i specjalistów oraz bieżącej pracy z uczniem (§ 20 ust. 4 i ust. 13 rozporządzenia w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej),

zorganizowane zostaną zajęcia odpowiednie do potrzeb ucznia prowadzone przez osoby posiadające kwalifikacje odpowiednie do rodzaju zajęć, w razie konieczności objęcia go pomocą w formie zajęć specjalistycznych (§ 6 ust. 2 pkt 5, § 17 i 20 ust. 5 rozporządzenia w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej),

nauczyciele i specjaliści udzielający pomocy w określonej formie oceniać będą efektywność udzielonej pomocy i formułować wnioski dotyczące dalszych działań mających na celu poprawę funkcjonowania ucznia (§ 20 ust. 9 rozporządzenia w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej),

wychowawca klasy i specjaliści podejmą współpracę z rodzicami w sprawie udzielania pomocy dziecku w szkole oraz udzielana im pomocy w rozwiązywaniu problemów i rozwijaniu kompetencji wychowawczych (§ 2 ust. 3, § 3, § 4 ust. 3, § 20 ust. 7, § 23 rozporządzenia w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej),

wychowawca klasy i specjaliści współpracować będą z poradnią w procesie diagnostycznym i postdiagnostycznym, w szczególności w zakresie oceny funkcjonowania ucznia, barier i ograniczeń w środowisku utrudniających jego funkcjonowanie, efektów działań podejmowanych w szkole oraz planowania dalszych działań (§ 20 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej),

w razie potrzeby, w sytuacji, gdy pomimo udzielanej pomocy nie następuje poprawa funkcjonowania ucznia, nawiązana zostanie współpraca z poradnią w celu przeprowadzenie diagnozy i wskazanie sposobu rozwiązania problemu ucznia (§ 20 ust. 11 rozporządzenia MEN z 9 sierpnia 2017 r. oraz § 3 rozporządzenia MEN z 1 lutego 2013 r.).

Dla uczniów uczęszczających do szkół publicznych powinna być organizowana pomoc psychologiczno-pedagogiczna na zasadach określonych w rozporządzeniu MEN z 9 sierpnia 2017 r. w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej. Zgodnie z jego przepisami pomoc ta polega na rozpoznawaniu i zaspokajaniu indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych ucznia oraz rozpoznawaniu jego indywidualnych możliwości psychofizycznych i czynników środowiskowych wpływających na jego funkcjonowanie w szkole.

Przyczyny trudności w funkcjonowaniu dziecka

Prowadzenie rozpoznania potrzeb i możliwości psychofizycznych uczniów ma m. in. na celu rozpoznawanie przyczyn trudności w funkcjonowaniu uczniów w szkole, w tym barier i ograniczeń utrudniających to funkcjonowanie.

Przyczyny różnic w funkcjonowaniu uczniów mogą być związane z dzieckiem, z jego sytuacją rodzinną a także ze środowiskiem szkolnym. Należy uwzględnić nie tylko czynniki osobowe (np. cechy temperamentu, uzdolnienia i zainteresowania ucznia), ale także uwarunkowania środowiska, w którym dziecko funkcjonuje, w szczególności sytuację rodzinną dziecka.

Pomoc psychologiczno-pedagogicznej powinna być organizowana i udzielana tylko we współpracy z rodzicami uczniów.

Do obowiązku szkoły należy informowanie rodziców o:

potrzebie objęcia ucznia pomocą psychologiczno-pedagogiczną,

ustalonych dla ucznia formach, okresie oraz wymiarze godzin, w którym poszczególne formy pomocy będą realizowane (pisemna informacja dyrektora szkoły),

formach pomocy, która może być udzielona rodzicom (porady, konsultacje, warsztaty i szkolenia).

Rodzice ucznia powinni zostać jak najszybciej poinformowani o potrzebie objęcia syna pomocą psychologiczno-pedagogiczną w szkole oraz o potrzebie kontrolowania jego zachowania i sposobu spędzania czasu wolnego w domu. Wychowawca klasy i specjaliści powinni udzielić jej w tym zakresie odpowiedniego wsparcia.

Złe zachowanie ucznia w szkole może być konsekwencją podejścia rodziców do dziecka, obojętności wobec tego, czym zajmuje się w domu. Warunkiem skuteczności pomocy udzielanej uczniowi w szkole jest współpraca z rodzicami i kontynuowanie w domu pracy rozpoczętej w szkole.

Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z 9 sierpnia 2017 r. w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach (Dz. U. z 2017 r., poz. 1591 ze zm.).

Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z 1 lutego 2013 r. w sprawie szczegółowych zasad działania publicznych poradni psychologiczno-pedagogicznych, w tym publicznych poradni specjalistycznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 199 ze zm.).

Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z 14 lutego 2017 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz podstawy programowej kształcenia ogólnego dla szkoły podstawowej, w tym dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym, kształcenia ogólnego dla branżowej szkoły I stopnia, kształcenia ogólnego dla szkoły specjalnej przysposabiającej do pracy oraz kształcenia ogólnego dla szkoły policealnej (Dz. U. z 2017 r., poz. 356 ze zm.).

 
ROLA RODZICA W KONFLIKTACH RÓWIEŚNICZYCH DZIECKA. PDF Drukuj

Temat konfliktów w życiu dziecka pojawiał się już w cyklu Szkoła dla rodziców. Pisaliśmy między innymi o roli rozwiązywania konfliktów w wychowaniu, związanych z nimi zagrożeniach i szansach, a także o konfliktach pomiędzy dzieckiem a nauczycielem. Tym razem skupimy się na sytuacjach konfliktowych pojawiających się pomiędzy uczniami w środowisku szkolnym i roli rodziców w zapobieganiu oraz radzeniu sobie z tego typu sytuacjami. Warto zachęcić rodziców, aby przyjrzeli się uważnie, w jaki sposób reagują na konfliktowe sytuacje między dziećmi, dziećmi a nimi oraz między sobą. Co mogą i powinni zrobić rodzice, kiedy dziecko jest wyśmiewane, obrażane, wykluczane z grupy, popychane czy bite? Jak pomóc dziecku radzić sobie w trudnych dla niego sytuacjach z rówieśnikami?

Źródła i rodzaje konfliktów między uczniami

Konflikty między dziećmi w szkole są powszechne i właściwie nieuniknione. Dane, które można znaleźć w różnych źródłach, wskazują na to, że ogromna większość dzieci od czasu do czasu znajduje się w konfliktowej sytuacji z rówieśnikiem. Sytuacje te mogą przybierać różne formy − od niegroźnych, krótkotrwałych sporów po niebezpieczne sytuacje związane z użyciem przemocy wobec dziecka, czasem powtarzającej się wielokrotnie, niszcząco wpływającej na rozwój dziecka. Naturalnie istniejące w szkole różnice pomiędzy uczniami, na przykład w osobowości, poziomie wiedzy, inteligencji, umiejętnościach społecznych, statusie materialnym, poglądach, systemie wartości, są pożywką dla pojawiania się mniej lub bardziej zaostrzonych sporów.

Konflikty między dziećmi to często pokaz siły czy chęci zdobycia uznania kolegów. Czasem mogą być związane z rywalizacją o stopnie, w innych przypadkach z układami koleżeńskimi, zazdrością o popularność innej osoby lub rywalizacją o chłopaka lub dziewczynę.

Niektóre konflikty między uczniami mogą być w niezamierzony sposób wywoływane również przez nauczyciela. Sposób, w jaki traktuje on poszczególnych uczniów, może się przekładać na traktowanie przez kolegów i koleżanki. Niesprawiedliwe w przekonaniu ucznia potraktowanie przez nauczyciela może wzbudzić niechęć do tego, który został oceniony inaczej, łagodniej. Szczególnie dziecko wyróżniane przez nauczyciela może stać się obiektem ataków ze strony klasy.

Klasa szkolna to grupa społeczna i jako taka bywa terenem współpracy i/lub rywalizacji. Poszczególni członkowie klasy szkolnej pełnią różnorodne role. Niektórzy są liderami, innym zaś przypada rola kozła ofiarnego, na którym skupiają się negatywne emocje i zachowania pozostałych uczniów. Konflikty mogą przybierać formę sporu pomiędzy dwoma uczniami, pomiędzy jednostką a grupą lub nawet całą klasą czy dwoma rywalizującymi ze sobą grupami.

Skutki konfliktów

Skutki szkolnych konfliktów mogą przybierać różne formy w zależności od rodzaju, częstotliwości i nasilenia konfliktowej sytuacji. Reakcja dziecka jest również uzależniona od jego osobowości, umiejętności radzenia sobie ze stresem oraz subiektywnie postrzeganego wsparcia uzyskiwanego od innych rówieśników i dorosłych (nauczycieli, rodziców).

Możliwe skutki nierozwiązanych konfliktów to:

  • obniżone poczucie własnej wartości,
  • pogarszanie się wyników w nauce,
  • niechęć do chodzenia do szkoły,
  • izolowanie się od rówieśników,
  • lęk szkolny,
  • depresja,
  • dolegliwości somatyczne (bóle głowy, bóle brzucha, problemy ze spaniem),
  • próby samobójcze.

Przygotowanie dziecka do radzenia sobie w trudnych sytuacjach

Rodzice mają bardzo ograniczony wpływ na to, czy dziecko znajdzie się w sytuacji konfliktu z rówieśnikiem. Mogą jednak przygotować je na takie sytuacje i pomóc mu lepiej, skuteczniej sobie radzić. Zadaniami rodziców są przede wszystkim:

  • budowanie poczucia własnej wartości dziecka,
  • kształtowanie umiejętności rozpoznawania emocji i mówienia o nich,
  • wyposażanie dziecka w umiejętności wyrażania własnego zdania i
  • asertywnej obrony swoich poglądów,
  • uczenie reagowania na krytykę,
  • budowanie umiejętności odmawiania,
  • rozmawianie z dzieckiem o jego prawach w kontaktach społecznych.

(O tych obszarach pisaliśmy w poprzednich artykułach cyklu Szkoła dla rodziców).

Na temat trudnych sytuacji i sposobów ich rozwiązywania warto rozmawiać z dzieckiem przy każdej okazji. Sposobnością do takich rozmów może być wspólna lektura, oglądanie filmu czy analiza konfliktów pojawiających się między rodzeństwem. Dziecko powinno wiedzieć, jak może się bronić, gdy jest atakowane, do kogo może zwrócić się po pomoc, jeśli samo nie jest w stanie poradzić sobie w trudnej sytuacji. Również rodzice sami powinni wzmacniać swoje umiejętności rozwiązywania konfliktów zgodnie z zasadą wygrana – wygrana, umiejętności wypracowywania kompromisu i modelować odpowiednie zachowania. Dziecko obserwuje, jak w trudnych sytuacjach zachowują się ważne dla niego osoby i naśladuje ich zachowania.

Podobnie jak w wielu innych sytuacjach w życiu dziecka, tak i w tej powinno ono wiedzieć, że może z rodzicami rozmawiać o tym, co się dzieje, że zostanie wysłuchane, otrzyma wsparcie, nie spotka się z dodatkowymi kpinami czy negatywną oceną. Pamiętajmy, że jako rodzice możemy w razie potrzeby reagować na pojawienie się konfliktów w życiu dziecka tylko wtedy, kiedy o nich wiemy. Niestety, wiele konfliktów pozostaje niejawnych. Mogą one destrukcyjnie wpływać na dzieci, a rodzice nic nie mogą zrobić, ponieważ nie mają świadomości istnienia problemu.

Najczęstsze błędy popełniane przez rodziców

Kiedy dziecko mówi rodzicom, że stało się coś, co je w jakiś sposób dotknęło, zraniło, niepożądane reakcje rodzica to między innymi:

  • zignorowanie dziecka, brak jakiejkolwiek reakcji;
  • zlekceważenie problemu, powiedzenie: Nic takiego się nie stało lub Nie przesadzaj albo Z pewnością nie jest aż tak źle;
  • oferowanie rad przed przyjrzeniem się sytuacji i zrozumieniem, co dokładnie się stało;
  • zakładanie z góry, że dziecko jest ofiarą, a druga strona konfliktu agresorem;
  • zakładanie przed przyjrzeniem się sytuacji, że dziecko aktywnie przyczyniło się do powstania konfliktu, mówienie: Pewnie go sprowokowałeś lub Sama też nie jesteś święta. Nie dalej jak w zeszłym tygodniu to ja musiałam wysłuchiwać od nauczycielki, że wyśmiewasz się z koleżanki;
  • negatywne ocenianie dziecka, komentarze typu: Czemu mi o tym mówisz? Sam powinieneś sobie poradzić lub Ale z ciebie ofiara losu. Wiecznie dajesz sobą pomiatać, albo Powinieneś sobie z tym poradzić. Nie zachowuj się jak mięczak;
  • zachęcanie do agresji: Jak cię bije, to mu oddaj lub Przyłóż jej, to popamięta albo Na drugi raz odpowiedz jej tak, aż jej w pięty pójdzie;
  • rozwiązywanie problemu za plecami dziecka, bez jego udziału.

Co rodzice powinni zrobić, jeśli doszło do konfliktu?

Interwencja rodziców w sytuacji konfliktu między dzieckiem a rówieśnikami zależy od:

  • wieku dziecka − im młodsze dziecko, tym większa pomoc rodziców może okazać się niezbędna − małe dzieci nie potrafią jeszcze kontrolować swoich emocji, znają też mniej strategii radzenia sobie z problemami;
  • stopnia nasilenia konfliktu i jego wpływu na dziecko;
  • oczekiwań dziecka wobec rodzica.

Warto czasami powstrzymać swoje zapędy i wyłączyć automatycznego pilota, który każe nam wkraczać do akcji, biec do szkoły, dzwonić do rodziców kolegi za każdym razem, gdy naszym zdaniem dziecku dzieje się krzywda. Dziecko będzie stykało się z różnymi problemowymi sytuacjami w relacjach z innymi ludźmi przez całe swoje życie. Nabycie przez nie umiejętności radzenia sobie w tych sytuacjach jest wręcz niezbędne.

Metody działania, gdy dziecko ma konflikt z rówieśnikami w szkole
Niewielki konflikt
W przypadku drobnych sporów i konfliktów warto ograniczyć swoją rolę do wspierania dziecka w domu i uczenia strategii działania. Możesz pomóc dziecku przyjrzeć się zaistniałej sytuacji, jej przyczynom i przebiegowi i wspólnie wypracować pomysły na jej załagodzenie lub rozwiązanie. Ważne jest, aby w miarę możliwości pomysły rozwiązań były dziełem dziecka. Jeśli to Ty coś proponujesz, nie możesz swoich rozwiązań narzucać, a jedynie poddać dziecku pod rozwagę. Aby dziecko mogło zastosować określone rozwiązanie, musi być ono dopasowane do jego możliwości, umiejętności i osobowości. Starsze dzieci często nie oczekują od rodziców pomysłów na rozwiązania. Chcą zostać wysłuchane i uzyskać wsparcie, zrozumienie dla swoich uczuć i trudności.
Strategia radzenia sobie w sytuacji niewielkiego konfliktu z rówieśnikami. Możesz uczyć dziecko jej stosowania!
Krok 1.
Odejście lub zignorowanie
à fizyczne wycofanie się z pola konfliktu, brak kontaktu wzrokowego.
Krok 2.
Zareagowanie
à powiedzenie „przestań” lub „dość” w sposób stanowczy, choć bez agresji,
à próba obrócenia sytuacji w żart,
à zapowiedzenie konsekwencji.
Krok 3.
Szukanie pomocy
à zwrócenia się przez dziecko do strony niezaangażowanej w konflikt (nauczyciela, wychowawcy, psychologa szkolnego).
Poważny konflikt
W przypadku poważnych konfliktów, w których zagrożone jest bezpieczeństwo fizyczne dziecka lub jego dobrostan psychiczny, powinieneś stanowczo reagować, szczególnie wtedy, gdy pojawiają się symptomy wskazujące, że dziecko przeżywa poważne trudności i nie radzi sobie z nimi. Oprócz pomagania dziecku w domu możesz:
skontaktować się z rodzicami drugiej strony konfliktu i wspólnie wypracować rozwiązania,
skontaktować się z rodzicami drugiej strony konfliktu i zaaranżować wspólne spotkanie rodziców i dzieci, którego celem będzie rozwiązanie konfliktu,
porozmawiać z nauczycielem/wychowawcą, dowiedzieć się więcej na temat konfliktu, wspólnie podjąć decyzję co do dalszych działań,
poprosić szkołę o mediacje, w których uczestniczyć będą obie strony konfliktu i rodzice.

Kiedy Twoje dziecko jest agresywne wobec rówieśników…

Rodziców powinny zaniepokoić zachowania dziecka świadczące o tym, że stosuje ono agresję werbalną czy fizyczną wobec rówieśników. Na problem agresji wobec rówieśników mogą wskazywać:

  • regularne telefony ze szkoły ze skargami na zachowanie dziecka w stosunku do rówieśników,
  • częste otrzymywanie przez dziecko negatywnych uwag na temat zachowania,
  • wdawanie się w bójki,
  • brak tolerancji na odmienność,
  • skłonność do negatywnych komentarzy pod adresem innych,
  • nadmierna rywalizacja,
  • silna potrzeba bycia najlepszym, zwyciężania.

W takiej sytuacji konieczna jest wnikliwa analiza zachowań dziecka pod kątem przyczyn, czasu ich trwania i konsekwencji dla dziecka. W pierwszej kolejności rodzice powinni się przyjrzeć zasadom panującym w domu, stylowi komunikacji i rozwiązywania problemów. Może się okazać, ze konieczne są zmiany.

Zalecane działania dla rodziców, gdy dziecko ma problem z agresją wobec rówieśników

  • Zapewnienie dziecku większej ilości czasu spędzanego z rodzicami lub innym stałym opiekunem zamiast, na przykład, wielogodzinnego ślęczenia przed ekranem komputera czy telewizora.
  • Ograniczenie kontaktu dziecka z przemocą w telewizji czy grach komputerowych.
  • Wprowadzenie jasnych zasad dotyczących zachowania i konsekwencji ich nieprzestrzegania (a także systemu nagród za zachowania zgodne z zasadami – to pomoże je utrwalać).
  • Dobra współpraca ze szkołą – wypracowanie planu działania zapobiegania agresywnym zachowaniom i określenie konsekwencji, jakie dziecko będzie ponosić w przypadku agresywnego zachowania (dziecko powinno ponosić konsekwencje swoich czynów).
  • Czasami konieczna może okazać się pomoc psychologa w nabywaniu przez dziecko (a czasem również rodziców) nowych, bardziej konstruktywnych sposobów radzenia sobie ze złością czy frustracją oraz budowania pozytywnych relacji z rówieśnikami.

 

 
CENTRUM KSZTAŁCENIA ROLNICZEGO W KAROLEWIE PDF Drukuj

 
TECHNIKUM AGROBIZNESU PDF Drukuj

 
REKRUTACJA 2019/2020 – TECHNIK AGROBIZNESU PDF Drukuj

Opis oddziału

CHARAKTERYSTYKA KOMPETENCJI ABSOLWENTA

KTO TO JEST?

Technik agrobiznesu jest specjalistą w zakresie organizowania, koordynowania i samodzielnego prowadzenia działalności gospodarczej w agrobiznesie. Osoba wykształcona w tym kierunku potrafi realizować czynności związane z produkcją rolną, organizowaniem dystrybucji i sprzedaży produktów rolnych, ich promocją i reklamą, oceną jakości i opłacalności tychże produktów, doboru właściwego sprzętu i materiałów eksploatacyjnych. Osoby podejmujące profesję technika agrobiznesu posiadają wiedzę i umiejętności z pogranicza wielu dziedzin: ekonomii, rolnictwa, marketingu, zarządzania, finansów i rachunkowości, czy prawa.

CZEGO SIĘ TU NAUCZYSZ?

Wybierając ten zawód, nauczysz się organizować i wykonywać prace związane z produkcją roślinną i zwierzęcą. W ramach kształcenia w zawodzie nabędziesz umiejętności prowadzenia ciągnika rolniczego z przyczepą i obsługi specjalistycznego sprzętu. Uzyskasz prawo jazdy kategorii T. Ponieważ agrobiznes, to nie tylko pozyskanie surowców, ale również ich przetwarzanie, nauczysz się organizować i wykonywać prace związane z przetwórstwem spożywczym, usługami i handlem. Tajniki marketingu i sprzedaży produktów rolniczych i spożywczych nie będą Ci obce. W tym zawodzie poznasz również zasady sporządzania dokumentacji przedsiębiorstwa w agrobiznesie oraz pozyskania środków finansowych w ramach dofinansowania działalności agrobiznesu ze środków Unii Europejskiej oraz polskich środków budżetowych. Wszystkie te zadania będziesz poznawał zarówno podczas zajęć teoretycznych, jak i praktycznych. Podczas nauki w szkole będziesz miał możliwość skonfrontowania swojej wiedzy podczas dwutygodniowych praktyk zawodowych w gospodarstwie rolnym lub agroturystycznym i w przedsiębiorstwie, banku, urzędzie.

JAK WYGLĄDAJĄ PRACOWNIE? (lub BAZA DYDAKTYCZNA):

Zajęcia w tym zawodzie odbywają się w salach dydaktycznych oraz na warsztatach szkolnych i w szkolnym gospodarstwie rolnym. Pracownie wyposażone są w sprzęt komputerowy, audiowizualny, projektory i tablice multimedialne. Techniczne wyposażenie parku maszynowego w nowoczesny sprzęt rolniczy do uprawy i zbioru ziemiopłodów znajduje się na warsztatach szkolnych.

JAK WYGLĄDA EGZAMIN?

Uzyskanie dyplomu potwierdzającego kwalifikacje w zawodzie wymaga zdania dwóch egzaminów potwierdzających kwalifikacje: RL.03 – Prowadzenie produkcji rolniczej i RL.07 – Organizacja i prowadzenie przedsiębiorstwa w agrobiznesie.  Absolwent szkoły kształcącej w zawodzie technik agrobiznesu po potwierdzeniu kwalifikacji RL.03. Prowadzenie produkcji rolniczej może uzyskać dyplom potwierdzający kwalifikacje w zawodzie technik rolnik po potwierdzeniu kwalifikacji RL.16. Organizacja i nadzorowanie produkcji rolniczej.

 

GDZIE ZNAJDZIESZ PRACĘ?

Zdobycie zawodu pozwala absolwentowi kontynuowanie nauki w ramach studiów licencjackich lub magisterskich na uczelniach ekonomicznych, rolniczych lub innych, albo do podjęcia pracy w: przedsiębiorstwach przetwórstwa rolno-spożywczego, firmach handlowych, urzędach administracji samorządowej. Technik agrobiznesu posiada umiejętności, które umożliwiają prowadzenie własnej działalności gospodarczej. Absolwent może ubiegać się o fundusze z Unii Europejskiej oraz podejmować prace w instytucjach związanych z rolnictwem.

 

 


Strona 1 z 4
Aktualności Pedagog
free pokerfree poker

Szkoła do hymnu

Reklama

Klub Szkół Unicef

Reklama
Reklama

Kalendarz


Dzisiaj jest: Sobota
7 Grudnia 2019
Imieniny obchodzą
Agaton, Ambroży, Marcin, Ninomysł
Do końca roku zostało 25 dni.
Zodiak: Strzelec

Kto nas odwiedza

Naszą witrynę przegląda teraz 78 gości 

© 2010 Zespół Szkół w Garbnie.

Zawartość serwisu jest chroniona prawami autorskimi.

Licznik odwiedzin

Dodatki na stronę