Pedagog
JAK ROZMAWIAĆ Z DZIEĆMI O WOJNIE NA TERENIE UKRAINY? PDF Drukuj

Warto wspólnie coś zrobić dla mieszkańców Ukrainy - nie dać się poczuciu bezradności i mieć większe poczucie kontroli – np. napisać list czy narysować obrazek do narodu ukraińskiego, wywiesić flagę, przyłączyć się do zbiórki darów i pokazać dzieciom, że wspólnie możemy pomóc uchodźcom z Ukrainy.Rozmawiajmy z dziećmi także o tym, że dzieci z Ukrainy mogą być ich rówieśnikami, które mogą pojawić się w ich grupie przedszkolnej, klasie, szkole czy na podwórku.Dajmy dziecku bliskość, przytulajmy, zapewniajmy o naszych uczuciach– większość dzieci nie jest emocjonalnie gotowa na takie informacje. Zadbajmy o to, żeby poczuły się bezpieczne, zapewnijmy, że jesteśmy przy nich i bez względu na wszystko zadbamy o nie.Podczas rozmów, wyjaśniajmy w miarę możliwości, co się dzieje, dlaczego tak, a nie inaczej. Posiadanie wiedzy daje spokój, oswaja temat. Można opowiedzieć o mieszkańcach Ukrainy, rządzących obu krajów, wytłumaczyć pojęcia: armia, sojusz, NATO, pomoc humanitarna, uchodźcy itp.Dozujmy informacje– niestety, nie uchronimy dzieci przed wiedzą, o tym, jak straszna, brutalna jest wojna, tym bardziej, że zewsząd docierają różne informacje. Ograniczajmy oglądanie TV czy przeglądanie stron internetowych, szczególnie po to, by uniknąć drastycznych szczegółów inwazji, w tym wstrząsających relacji i obrazów wojny. Zamiast wizji używajmy słowa, wytłumaczenia, rozmawiajmy o tym z dziećmi.Nazywajmy emocje, które wspólnie przeżywamy, normalizujmy je mówiąc: „Tak, w takich sytuacjach to normalne, że ludzie odczuwają takie emocje” i wracajmy do dnia dzisiejszego, w którym aktualnie jest bezpiecznie i spokojnie.Raczej odpowiadajmy na pytania dziecka, nie stwarzajmy nowych tematów i nie rozbudzajmy ciekawości dziecka. Stopniujmy wiedzę. Najważniejsze jest, by odpowiadać szczerze, bądźmy uważni na wrażliwość dziecka i na to – ile informacji może przyjąć.Bądźmy uważni na to, co się dzieje z dzieckiem i co ono przeżywa ; jeśli widzimy, że dziecko nie jest smutne, spięte, nie dopytuje, co się dzieje i dlaczego, wówczas nie wkraczajmy z informacjami, które mogą je przestraszyć. Natomiast w momencie, kiedy dziecko pyta, odpowiadajmy ze spokojem dopasowując wypowiedź do wieku, aktualnych możliwości intelektualnych i emocjonalnych dziecka.Niezależnie od tego, jak trudna sytuacja jest dla nas samych, rozmawiajmy o tym, co się dzieje z naszymi dziećmi. Róbmy to niezależnie od wieku dziecka w sposób dostosowany do jego możliwości psychofizycznych. Niezwykle ważne jest, aby dzieci o wojnie w Ukrainie, dowiedziały się w pierwszej kolejności od nas - rodziców – w miejscu, w którym czują się bezpieczne, od osób, które to bezpieczeństwo są im w stanie zapewnić. Wiadomość o wojnie zawsze budzi strach i uruchamia ogrom lęków w ludziach bez względu na ich wiek. Zadbajmy o emocje, tak swoje, jak i dziecka, zaopiekujmy się nim. Dziecko przekonać może tylko spokój rodzica, jeśli my, jako dorośli, rodzice, opanujemy swoje emocje, to mniej ważne będzie w danym momencie to co mówimy, ale już sam sposób rozmowy będzie dla dziecka wystarczający, bezpieczny, kojący.

 
Zagrożenia wynikające z nadmiernego i nieodpowiedzialnego korzystania ze sprzętów elektronicznych PDF Drukuj

Wraz z rozwojem świata cyfrowego zwiększył się dostęp do różnych form rozrywki oferowanej w Internecie. Umożliwiło to dzieciom znacznie łatwiejszy niż dawniej dostęp  do gier, filmów i seriali. Aktywności podejmowane w świecie wirtualnym stały się powszechną formą spędzania czasu wolnego. Zdarza się, że rodzice często nie wiedzą z jakimi treściami spotyka się ich dziecko w Internecie.

Oddziaływanie gier komputerowych na dzieci

Gry, które są odpowiednio dobrane do wieku i możliwości dziecka, mogą być dla niego doskonałym źródłem nauki i rozrywki. Jednak wiele ogólnodostępnych gier zawiera treści zdecydowanie nieprzeznaczone dla dzieci: sceny pokazujące przemoc, treści seksualne, zachowania przestępcze czy używanie narkotyków. Często wprost ukazywane są akty przemocy lub nawet śmierci oraz sposób w jaki tego dokonuje. Atmosfera powoduje emocjonalne pobudzenie, aby zaangażować gracza. Takie sceny oglądane przez młodych ludzi mają ogromny wpływ na ich psychikę, kształtują osobowość przez dostarczanie wzorów zachowań. Kontakt ze scenami przesyconymi przemocą może prowadzić do wzrostu poziomu agresji i utraty wrażliwości na realną przemoc wobec ludzi. Dzieci uczą się z nich wrogich zachowań wobec innych ludzi. Używanie siły staje się metodą rozwiązywania konfliktów
i walki o respektowanie własnych praw. Pojawia się przekonanie, że agresja i przemoc to coś powszechnego i normalnego. Dzieci, które często widzą na ekranie  brutalne sceny, stają się obojętne na krzywdę innych.

Spędzanie dużej ilości czasu przed ekranami komputerów, tabletów lub smartfonów niesienie za sobą poważne zagrożenie jakim jest stopniowe wycofywanie się ze świata realnego na rzecz świata wirtualnego. Młodzi ludzie czują coraz mniejszą potrzebę kontaktów społecznych ze znajomymi, przyjaciółmi czy nawet rodziną. Dzieci, które zbyt dużo korzystają z gier komputerowych mogą mieć problemy z utrzymaniem koncentracji uwagi na odpowiednim poziomie podczas lekcji w szkole.  Dzieje się tak dlatego, że w czasie lekcji uwaga uczniów nie jest stale pobudzana nowymi, wieloma występującymi równocześnie bodźcami jak w czasie gry.

Zbyt wiele czasu spędzanego przed ekranami może również prowadzić do zaniedbywania nauki lub aktywności fizycznej. Długotrwałe siedzenie i wpatrywanie się
w ekran monitora lub telefonu ma swoje skutki również w sferze fizycznej dziecka - może doprowadzić do powstawania zaburzeń widzenia, wad kręgosłupa, zwiotczenia mięśni.    Skrajnie nieodpowiedzialne korzystanie z urządzeń elektronicznych może także wpływać na zaniedbywanie realizacji podstawowych potrzeb ludzkich takich jak jedzenie czy sen. Długie godziny spędzane przed sprzętami elektronicznymi zwiększają ryzyko wystąpienia uzależnienia.

Sygnały, które mogą wskazywać na uzależnienie od gier komputerowych:

• wycofywanie się z kontaktów społecznych – dziecko spędza dużo czasu, grając w gry na komputerze lub w sieci, unika znajomych i traci dotychczasowych przyjaciół, nikt go nie odwiedza, samo nie chce do nikogo pójść;

• brak innej aktywności poza graniem – dziecko spędza na graniu kilka godzin dziennie, porzuca dotychczasowe zainteresowania;

• spadek zainteresowania nauką szkolną, zaniedbywanie obowiązków, wagary;

• zaniedbywanie takich czynności jak spanie czy jedzenie;

• granie w nocy, spanie w ciągu dnia;

• zaburzenia koncentracji uwagi, pamięci;

• częste zmiany nastroju;

• konflikty z rodzicami, opiekunami z powodu ograniczania dostępu do komputera;

• pojawienie się objawów abstynencyjnych po zaprzestaniu grania – nieprzyjemnego samopoczucia, rozdrażnienia, a nawet niekontrolowanej agresji.

Brutalne filmy nie dla dzieci

W popularnych serwisach internetowych oferujących dostęp do filmów pojawia się wiele brutalnych filmów i seriali, które biją rekordy popularności. Wśród  ogromnej grupy widzów niestety znajdują się także dzieci, które mogą bez problemów skorzystać z takich serwisów, nawet gdy nie spełniają kryterium wieku. O popularnych, brutalnych serialach na swoich kanałach często wypowiadają się w zachęcający sposób także popularni youtuberzy. Zdarza się, rodzice nie mają wiedzy, że ich dzieci korzystają z takich serwisów. W mediach społecznościowych coraz częściej pojawiają się „challenge” (wyzwania) wzorowane na filmowych scenach, które zachęcają dzieci do ryzykownych i krzywdzących zachowań wobec siebie i innych. Oglądanie brutalnych scen podnosi próg tolerancji wobec przemocy. Sprzyja akceptacji wobec aktów przemocy, a w konsekwencji sprawia, że zaczynamy postrzegać
je jako zachowania społecznie uznawane.

Warto zwrócić uwagę, co oglądają dzieci, w szczególności te młodsze i przeprowadzić prewencyjną rozmowę.

 

W razie pytań lub potrzeby uzyskania więcej informacji dotyczących tematu zagrożeń wynikających z nieodpowiedzialnego korzystania ze sprzętów elektronicznych  zapraszam do kontaktu telefonicznego lub osobistego.

Pedagog szkolny

Justyna Komarowska

Bibliografia:

  1. Borkowska A., „Dzieci w świecie gier komputerowych. Poradnik nie tylko dla rodziców” ORE, Warszawa, 2016
  2. Strykowska J., „Modelowanie jako mechanizm wyjaśniający oddziaływanie mediów”, W: „Edukacja medialna” 2000, nr 2
  3. Braun- Gałkowska M., „Wpływ gier komputerowych na psychikę dzieci”,
    W: „Problemy opiekuńczo- wychowawcze” 1997b, nr 8
 
Mądre rodzicielstwo . PDF Drukuj

Czym jest mądre rodzicielstwo? Kim jest mądry rodzic?

Rozważania w tej kwestii warto zacząć od uświadomienia sobie, iż im wcześniej opiekun zacznie mądrze układać relacje z dzieckiem, tym lepiej zaowocuje to dobrymi relacjami w późniejszym życiu.

Nie chodzi o to, by dziecko wyćwiczyć, niejako „przyciąć” do rodzicielskich wyobrażeń czy społecznych oczekiwań, nie chodzi o to, by było nam podporządkowane, bo ten typ relacji ma więcej wad niż zalet, chodzi o zaufanie, troskę i odpowiedzialność.

Mądry rodzic powinien odpowiedzieć sobie na pytanie, jak sprawić, by dziecko potrafiło stosować się do norm i reguł oraz radziło sobie z emocjami?

Zdecydowana większość dorosłych chce mieć i w procesie wychowania próbuje wypracowywać, ciepłe i pozytywne relacje ze swoimi dziećmi. Jednym z elementów niezbędnych do osiągnięcia tego celu jest otoczenie dziecka przez rodziców bezwarunkową miłością. Mądrą miłością i opartych na tej miłości zasadach i wartościach.

Kluczowa dla dziecka i jego prawidłowego rozwoju jest pewnego rodzaju baza – fundament, na którym można budować prawidłowy rozwój dziecka. Ta baza to rodzina, a w niej trzy najważniejsze obszary:

  1. Poczucie bezpieczeństwa, czyli zaspokojenie podstawowych potrzeb,
  2. Właściwe odżywianie,
  3. Optymalna ilość wypoczynku i spokojny sen.

Oczywiście nie umniejszam znaczenia miłości czy przywiązania, ale mam graniczące z pewnością przekonanie, że tylko wówczas, gdy najmłodszy człowiek ma zaspokojone podstawowe potrzeby, to będzie mógł w pełni wykorzystać potencjał rozwojowy.

Jeśli rodzice nie zapewnią mu tych podstaw, to nie mogą oczekiwać, aby dziecko zachowywało się „grzecznie”, by dobrze się uczyło, wykazywało zrozumienie wobec poczynań rodziców. Nie da się bowiem zaczynać od końca.

Specjaliści tematu podkreślają, że w wychowaniu bardzo ważne jest modelowanie zachowań. Znaczy to tyle, że rodzic, czy tego chce czy nie, jest wzorem a powinien również stać się autorytetem dla dziecka. Swoim własnym zachowaniem ma dawać dzieciom przykład postępowania w nowych, nieznanych, trudnych sytuacjach.

Nie można jednak, być wzorem od czasu do czasu, wtedy, gdy dorosłemu jest to akurat na rękę. Świat tak nie działa. To jest sprawa zero-jedynkowa i to niestety bywa trudne dla wielu dorosłych.

Wychowywanie dziecka to nie są ćwiczenia na symulatorze, a błędy wymagają, czasem żmudnej i długotrwałej korekty, wszystko dzieje się w czasie rzeczywistym, mało jest go na refleksję, czy choćby pomyślenie co zrobić. Rodzice muszą często działać instynktownie ale mogą nad tym panować, wspierając się wiedzą i kompetencjami oraz poprzez konsekwentne przypominanie sobie czym jest wychowanie człowieka.

Wychowanie to relacja pomiędzy rodzicem a dzieckiem. Wychowywanie to kształtowanie drugiego człowieka. To odpowiedzialność. Wszystko co rodzice robią i mówią do dziecka będzie miało swoje konsekwencje w jego dalszym życiu.

Dzieci – szczególnie te najmniejsze – są z dorosłymi nieustannie, bo po pierwsze taki w społeczeństwie uznajemy system wychowawczy, a po drugie po prostu potrzebują spędzać z opiekunami czas. To rodzice muszą zawsze i konsekwentnie zaspokajać codzienne potrzeby dziecka, jednocześnie nie zapominając o swoich. Tylko jak to zrobić?

Każdy rodzic, szczególnie ten mądry, świadomy, odpowiedzialny, powinien sobie odpowiedzieć  na pytanie, czy naprawdę powinien marzyć o posłusznym, zdyscyplinowanym dziecku? Nie warto iść tą drogą. Namawiam raczej do bycia kompetentnym, zdyscyplinowanym rodzicem. To daje zdecydowanie lepsze efekty wychowawcze.  Bo to właśnie rodzic musi być zdyscyplinowany, gdy dziecko zachowuje się nieodpowiednio. To rodzic musi wziąć odpowiedzialność.

Przez lata poglądy na wychowanie dzieci zmieniały się i nadal ewoluują. Nie zmienił się jednak fakt, że rodzicielskim obowiązkiem jest się uczyć i rozwijać. Bo zmiany, nawet te najlepsze, warto wprowadzać z głową.  Mądre rodzicielstwo opiera się także na zwiększaniu kompetencji, na nieustannej nauce i rozwoju.

Ważne jest by poznawać psychologię dziecka, by wiedzieć czego oczekiwać w określonym wieku – uwzględniając oczywiście jego indywidualizm i wyjątkowość. Takie podstawy pozwolą rodzicom zdecydowanie pewniej działać na codziennym domowym „froncie”.

Tylko dzięki wiedzy połączonej z intuicją, mądrzy rodzice są w stanie dać dziecku szczęście, dobre wychowanie i wszystko co najlepsze. Przy tym zapewnić samemu sobie komfort i radość z bycia rodzicem.

Wychowanie dziecka jest najważniejszym i najwdzięczniejszym zadaniem. Trudności, z jakimi można spotkać się po drodze, są różne, w zależności od wieku dziecka, jego płci czy osobowości. Zależą też od tego, jakimi ludźmi są sami rodzice, jak odnajdują się w tej roli oraz jak sami zostali wychowani.

Dzieci obserwują rodziców nieustannie, bo to oni są dla dzieci najważniejszymi osobami-przewodnikami w nowej rzeczywistości. Na początku swojego życia, dzieci nie wiedzą wiele więcej niż podpowiada im odwieczny, ludzki instynkt.  Nie potrafią ocenić co jest dobre, a co złe. Dowiadują się wszystkiego, obserwując świat. Chłonąc go wszystkimi zmysłami. Patrzą co rodzice i inni, ważni w ich otoczeniu dorośli im pokazują, słuchają co i jak mówią.

Uczą się, obserwując zachowania, zwyczaje, nawyki. Jest to szczególnie ważne, oznacza bowiem, że cokolwiek rodzice mówią i robią, nie pozostanie niezauważone. Wiedząc o tym, każdy rodzic powinien pamiętać, że jest tylko człowiekiem; popełnia błędy i nie zawsze panuje nad sytuacją. Mimo tego ważne, by nie zapomnieć, że miłość i troska są w stanie wiele zdziałać. Nigdy nie należy bagatelizować siły miłości.

Uważam, że najważniejsze w wychowaniu i mądrym rodzicielstwie są: uważność, stałość, i konsekwencja. Zawsze powtarzam, że rodzice, zbyt często pozwalają na zbyt wiele, zamiast wprowadzać dziecko w świat jasnych zasad i norm. Pozwalają z wielu powodów. Czasem jest to niewiedza, czasem zaniedbanie a niejednokrotnie brak czasu. Jednak to właśnie stosując reguły i podejmując właściwe decyzje, są w stanie osiągnąć zaskakująco wiele!

Rodzice często nie znają i niestety nie potrafią odczytać potrzeb własnych dzieci. One z kolei umieją wymyślać niekiedy absurdalne i niewykonalne zachcianki wyłącznie po to, aby zaobserwować rodzicielską reakcję, przekonać się, na ile mogą sobie pozwolić i które z życzeń rodzice są w stanie spełnić. Taka próba sił rozgrywa się nieomal w każdej rodzinie. W ten sposób dziecko dowiaduje się, co jest dozwolone, a co zabronione. Czytelny zestaw kompetencji i praw ustanowionych w każdej rodzinie sprawi, że dziecko będzie się bezpiecznie poruszać w najbliższym otoczeniu.

Jeśli wyznaczane przez rodziców granice są stałe – wyraźnie określone i konsekwentnie przestrzegane – rodzice są w stanie zapewnić dziecku poczucie bezpieczeństwa. Czasem zdarza się, że dziecko przejmuje kontrolę nad rodzicami, wtedy rodzice są na „dobrej drodze” do zaburzenia jego obrazu świata. Mały człowiek odczuwać może wtedy niepewność i lęk, jeśli bowiem udało mu się podporządkować sobie rodziców, kto będzie stał na straży jego bezpieczeństwa? Kto go obroni, gdy przyjdzie prawdziwe zagrożenie?

Różnorodne metody wychowania stanowią składową samego procesu. Opisuje się je jako systematycznie stosowane sposoby postępowania rodzica, które zmierzają do wywołania u dzieci aktywności własnej, prowadzącej do realizacji określonego celu wychowawczego. Chociaż brzmi to skomplikowanie jest to bardzo proste.

Trzeba pamiętać, że wychowanie nie może być jednorazową próbą oddziaływania na dziecko. Wychowanie to proces rozłożony w czasie i nie powinien być obliczony na efekciarstwo a na długofalowy efekt. Musi więc stanowić świadome, intencjonalne i uporządkowane działanie dorosłych, zmierzające do osiągnięcia względnie stabilnych zmian w rozwoju dziecka, i to zarówno w sferze intelektualnej, emocjonalnej, społecznej, co i kulturalnej, fizycznej, moralnej oraz duchowej.

To bardzo ważna definicja.

Nie można nazwać wychowaniem wpływu na dziecko, od czasu do czasu, kiedy rodzic przypomni sobie o jego istnieniu i własnych wobec niego obowiązkach rodzicielskich.

Powtórzę, że warto dbać o to, aby w rodzinie główną metodą wychowawczą było modelowanie, czyli prezentowanie zachowań stanowiących wzór do naśladowania. Nagroda powinna pojawiać się częściej niż kara i winny obowiązywać jasne zasady.

Nikt nie ma prawa stosować przemocy, a wszyscy powinni się nawzajem szanować.

Rodzice powinni pamiętać o tym, by dzieci wykonywały codzienne, dostosowane do wieku i możliwości obowiązki oraz odpowiadały za swoje rzeczy i przestrzeń. Koniecznie trzeba nauczyć dzieci odpowiedzialności za czyny i słowa.

Mądre rodzicielstwo to także edukacja i zdobywanie wiedzy na temat etapów rozwoju dzieci, pomaga ona w radzeniu sobie z problemami dotyczącymi dziecięcych zachowań. Rodzicielskie postępowanie i metody trzeba odpowiednio stosować. One także muszą być odpowiednie do wieku i możliwości dziecka. Pamiętać trzeba również, że nie ma dwojga takich samych dzieci, w związku z tym rodzice powinni ostrożnie korzystać z niesprawdzonych wskazówek.

Każde dziecko ma własny rytm, zazwyczaj stać je na więcej w jednych dziedzinach, a na mniej w innych. Wszystkie dzieci są wyjątkowe, a ich rozwój przebiega odmiennie. Nie istnieje „wzorzec” dziecka w danym wieku. Owszem są podobieństwa, nawet określa się „widełki” rozwojowe, ale różnice indywidualne mogą być znaczne.

Nie ma powodu do niepokoju, jeśli rozwój dziecka nie stanowi dokładnego odwzorowania poradnikowego opisu. Technika zastosowana wobec dwulatka nadal może znakomicie nadawać się dla czterolatka czy dziecka starszego a czasem kompletnie nie pasować. Rodzice powinni więc być elastyczni i uważni. Powinni poświęcić czas, aby zrozumieć dzieci i traktować je wyjątkowo. Praca wychowawcza polega przecież na towarzyszeniu dziecku w zdobywaniu samodzielności i dorastaniu oraz jednoczesnym rozwijaniu w nim poczucia odpowiedzialności.

Świat się zmienia, zmieniają się poglądy na wychowanie i stosowane metody. Owszem, wiele jest stałych, niezmiennych od lat, ale mądre rodzicielstwo to nieustanne konfrontowanie swoich prywatnych poglądów, choćby z wynikami, badań naukowych. Warto je poznać i przemyśleć. To zawsze pomaga.

Rodzicielstwo to może być najlepszy czas. Lata odkrywania nowej jakości życia. Czas ciągłych zmian. Wielu rodziców słusznie uważa, że rodzicielstwo to najtrudniejsze zadanie z jakim kiedykolwiek mieli do czynienia, ale jednocześnie dające największą satysfakcję jako najważniejsza rzecz jaką robimy w naszym życiu dla naszych dzieci.

Źródło: https://kopd.pl/aktualnosci/madre-rodzicielstwo-dorota-zawadzka/

 
Trudności w funkcjonowaniu w szkole – jak pomóc dziecku, które sprawia problem PDF Drukuj

O tym, jak pomóc uczniowi pierwszej klasy mierzącemu się z trudnościami w funkcjonowaniu w szkole nie może decydować jednie pedagog szkolny lub wychowawca. Aby zapewnić uczniowi odpowiednią pomoc konieczna jest współpraca wielu osób oraz odpowiednie ustalenia poczynione przez dyrektora szkoły. Jakie kroki należy podjąć?

Rozpoznanie potrzeb ucznia, przyczyn trudności w funkcjonowaniu w szkole, podejmowanie działań sprzyjających rozwojowi kompetencji oraz potencjału ucznia w celu poprawy jego funkcjonowania należy do zadań każdego nauczyciela i specjalisty prowadzących z nim zajęcia. Jedną z potrzeb stanowiących podstawę do objęcia ucznia pomocą psychologiczno-pedagogiczną są zaburzenia zachowania i emocji, które należy rozpoznać i zaspokajać, już po zaobserwowaniu pierwszych symptomów trudności dziecka. Trudności te moją objawiać się w różny sposób – agresją, wycofaniem, brakiem koncentracji czy brakiem postępów w nauce.

O konieczności objęcia ucznia pomocą musi wiedzieć wychowawca

Nauczyciel obserwujący uczniów podczas zajęć realizowanych zgodnie z programem nauczania może dostrzec zarówno przejawy osiągnięć i zainteresowań jak i trudności dziecka w różnych sferach jego rozwoju, w tym w rozwoju społecznym. W przypadku stwierdzenia, że uczeń ze względu na rozpoznane potrzeby oraz możliwości psychofizyczne wymaga objęcia pomocą psychologiczno-pedagogiczną, nauczyciel powinien niezwłocznie udzielać tej pomocy w trakcie bieżącej pracy z uczniem, wspierając ucznia w nabywaniu i rozwijaniu kompetencji społecznych.

W przypadku, gdy potrzebę objęcia ucznia pomocą stwierdzi pedagog, psycholog lub inny specjalista zatrudniony w szkole, powinien poinformować o tym wychowawcę. Zadaniem wychowawcy klasy jest planowanie i koordynowanie pomoc psychologiczno-pedagogiczną w ramach zintegrowanych działań nauczycieli i specjalistów oraz bieżącej pracy z uczniem. Dyrektor szkoły może wyznaczyć inną osobę do realizowania zadań w tym zakresie.

W razie potrzeby uczeń może być objęty odpowiednimi formami pomocy psychologiczno-pedagogicznej

Pomoc uczniowi może być udzielana m. in. w formie zajęć specjalistycznych rozwijających kompetencje emocjonalno-społeczne przeznaczonych dla uczniów przejawiających trudności w funkcjonowaniu społecznym. Jeśli w innej klasie jest choćby jeden uczeń wymagający podobnej pomocy, to można zorganizować zajęcia grupowe, ponieważ przepisy nie wskazują dolnej granicy liczby uczestników zajęć. Nie może ona jednak przekraczać 10 osób.

Jeśli nie ma możliwości utworzenia grupy, to dla ucznia, który popada w konflikty z kolegami, zachowuje się w wobec nich agresywnie powinny być podejmowane działania sprzyjające rozwojowi kompetencji społecznych. Powinny być kształtowane i rozwijane umiejętności komunikacyjne, rozpoznawania emocji i kierowania nimi, budowania dobrych relacji z innymi, przestrzegania ustalonych norm i zasad zachowania, uwzględniania praw innych dzieci, wyrażania ujemnych uczuć bez krzywdzenia innych, rozwiązywania konfliktów i dążenia do opanowania gwałtownych emocji w trudnych dla dziecka sytuacjach a także ograniczania destrukcyjnych czy agresywnych zachowań. Ww. kompetencje może ćwiczyć:

nauczyciel prowadzący grupowe zajęcia w klasie skoncentrowane na emocjonalnym lub społecznym rozwoju uczniów (zgodne z wymaganiami określonymi w podstawie programowej dla tych obszarów),

pedagog w pracy indywidualnej z dzieckiem, który może np. czytać z uczniem książki dla dzieci lub oglądać filmy animowane o charakterze edukacyjnym, w których jest pokazana waga współpracy, empatii, dzielenia się, odpowiedzialności za innych i omawiać je z uczniem lub prowadzić rozmowę z nim zadając różne pytania, na które uczeń powinien sam spróbować znaleźć odpowiedzi, badać plusy i minusy swojego zachowania, zastanawiać się, jak sytuacja wygląda z jego perspektywy, a jak z perspektywy kolegi, któremu dokucza.

Zajęcia opiekuńczo-wychowawcze zorganizowane przez pedagoga nie są formą pomocy psychologiczno-pedagogicznej.

W razie potrzeby należy współpracować poradnią psychologiczno-pedagogiczną

Przepisy wskazują, aby w przypadku gdy udzielana uczniowi pomoc psychologiczno-pedagogiczna nie przynosi efektów i nie następuje poprawa funkcjonowania ucznia, dyrektor szkoły, za zgodą rodziców ucznia, wystąpił do poradni psychologiczno-pedagogicznej z wnioskiem o przeprowadzenie pogłębionej diagnozy specjalistycznej problemu ucznia w celu wskazania sposobu rozwiązania tego problemu.

Nauczyciele i specjaliści mogą uzyskać wsparcie i pomoc poradni korzystając z udzielanych przez jej pracowników indywidualnych porad i konsultacji, możliwości udziału ich w spotkaniach z nauczycielami i specjalistami pracującymi w szkole lub w zebraniu rady pedagogicznej. Wsparcie dla nauczycieli i specjalistów udzielających pomocy psychologiczno-pedagogicznej w szkole powinna zapewnić poradnia. Do jej zadań należy m. in.:

diagnozowanie dzieci i młodzieży, prowadzone w szczególności w celu określenia indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz indywidualnych możliwości psychofizycznych dzieci i młodzieży, wyjaśnienia mechanizmów ich funkcjonowania w odniesieniu do zgłaszanego problemu oraz wskazania sposobu rozwiązania tego problemu.

realizowanie zadań wspierających wychowawczą i edukacyjną funkcję szkoły poprzez:

rozpoznawanie indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychofizycznych dzieci,

współpracę w udzielaniu i organizowaniu pomocy psychologiczno-pedagogicznej,

udzielanie nauczycielom lub specjalistom pomocy w rozwiązywaniu problemów dydaktycznych i wychowawczych.

Kto uczestnicy w udzielaniu pomocy dziecku z trudnościami w funkcjonowaniu w szkole?

W udzielaniu pomocy uczniowi powinni uczestniczyć:

nauczyciel klasy, do której uczęszcza uczeń (załącznik nr 2 do rozporządzenia MEN z 14 lutego 2017 r. w sprawie podstawy programowej oraz § 4 ust. 2 i § 20 ust. 3 rozporządzenia MEN z 9 sierpnia 2017 r. w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej),

specjaliści wykonujący w szkole zadania z zakresu pomocy psychologiczno-pedagogicznej (§ 4 ust. 2, § 20, 24 i 27 rozporządzenia MEN z 9 sierpnia 2017 r. w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej),

dyrektor szkoły organizujący pomoc (§ 4 ust. 1, § 20 ust. 5 i 6 rozporządzenia MEN z 9 sierpnia 2017 r.),

rodzice dziecka, z którymi szkoła powinna współpracować przy organizacji pomocy (§ 4 ust. 3 pkt 1 oraz § 20 ust. 7 rozporządzenia MEN z 9 sierpnia 2017 r. w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej),

poradnia psychologiczno-pedagogiczna, z którą szkoła może współpracować w potrzebnym zakresie (§ 4 ust. 3 pkt 2 oraz § 28 rozporządzenia MEN z 9 sierpnia 2017 r. w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej)

Warunki zapewnienia pomocy dziecku z trudnościami w funkcjonowaniu

Szkoła zapewni uczniowi odpowiednią pomoc, jeśli:

nauczyciele i specjaliści pracujący z dzieckiem odpowiednio wcześnie rozpoznają jego potrzeby oraz przyczyny trudności w funkcjonowaniu, w tym bariery i ograniczenia utrudniających to funkcjonowanie (§ 2, § 20, § 24 rozporządzenia MEN z 9 sierpnia 2017 r. w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej),

zaobserwowane zaburzenia zachowania i emocji będą korygowane w trakcie bieżącej pracy z uczniem, bezpośrednio po stwierdzeniu potrzeby objęcia go pomocą (§ 2 ust. 2 pkt 4, § 6 ust. 2, § 20 ust. 3 rozporządzenia w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej),

wychowawca klasy lub inna osoba wyznaczona przez dyrektora (np. pedagog) będzie planować i koordynować pomoc w ramach zintegrowanych działań nauczycieli i specjalistów oraz bieżącej pracy z uczniem (§ 20 ust. 4 i ust. 13 rozporządzenia w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej),

zorganizowane zostaną zajęcia odpowiednie do potrzeb ucznia prowadzone przez osoby posiadające kwalifikacje odpowiednie do rodzaju zajęć, w razie konieczności objęcia go pomocą w formie zajęć specjalistycznych (§ 6 ust. 2 pkt 5, § 17 i 20 ust. 5 rozporządzenia w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej),

nauczyciele i specjaliści udzielający pomocy w określonej formie oceniać będą efektywność udzielonej pomocy i formułować wnioski dotyczące dalszych działań mających na celu poprawę funkcjonowania ucznia (§ 20 ust. 9 rozporządzenia w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej),

wychowawca klasy i specjaliści podejmą współpracę z rodzicami w sprawie udzielania pomocy dziecku w szkole oraz udzielana im pomocy w rozwiązywaniu problemów i rozwijaniu kompetencji wychowawczych (§ 2 ust. 3, § 3, § 4 ust. 3, § 20 ust. 7, § 23 rozporządzenia w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej),

wychowawca klasy i specjaliści współpracować będą z poradnią w procesie diagnostycznym i postdiagnostycznym, w szczególności w zakresie oceny funkcjonowania ucznia, barier i ograniczeń w środowisku utrudniających jego funkcjonowanie, efektów działań podejmowanych w szkole oraz planowania dalszych działań (§ 20 ust. 1 pkt 5 rozporządzenia w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej),

w razie potrzeby, w sytuacji, gdy pomimo udzielanej pomocy nie następuje poprawa funkcjonowania ucznia, nawiązana zostanie współpraca z poradnią w celu przeprowadzenie diagnozy i wskazanie sposobu rozwiązania problemu ucznia (§ 20 ust. 11 rozporządzenia MEN z 9 sierpnia 2017 r. oraz § 3 rozporządzenia MEN z 1 lutego 2013 r.).

Dla uczniów uczęszczających do szkół publicznych powinna być organizowana pomoc psychologiczno-pedagogiczna na zasadach określonych w rozporządzeniu MEN z 9 sierpnia 2017 r. w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej. Zgodnie z jego przepisami pomoc ta polega na rozpoznawaniu i zaspokajaniu indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych ucznia oraz rozpoznawaniu jego indywidualnych możliwości psychofizycznych i czynników środowiskowych wpływających na jego funkcjonowanie w szkole.

Przyczyny trudności w funkcjonowaniu dziecka

Prowadzenie rozpoznania potrzeb i możliwości psychofizycznych uczniów ma m. in. na celu rozpoznawanie przyczyn trudności w funkcjonowaniu uczniów w szkole, w tym barier i ograniczeń utrudniających to funkcjonowanie.

Przyczyny różnic w funkcjonowaniu uczniów mogą być związane z dzieckiem, z jego sytuacją rodzinną a także ze środowiskiem szkolnym. Należy uwzględnić nie tylko czynniki osobowe (np. cechy temperamentu, uzdolnienia i zainteresowania ucznia), ale także uwarunkowania środowiska, w którym dziecko funkcjonuje, w szczególności sytuację rodzinną dziecka.

Pomoc psychologiczno-pedagogicznej powinna być organizowana i udzielana tylko we współpracy z rodzicami uczniów.

Do obowiązku szkoły należy informowanie rodziców o:

potrzebie objęcia ucznia pomocą psychologiczno-pedagogiczną,

ustalonych dla ucznia formach, okresie oraz wymiarze godzin, w którym poszczególne formy pomocy będą realizowane (pisemna informacja dyrektora szkoły),

formach pomocy, która może być udzielona rodzicom (porady, konsultacje, warsztaty i szkolenia).

Rodzice ucznia powinni zostać jak najszybciej poinformowani o potrzebie objęcia syna pomocą psychologiczno-pedagogiczną w szkole oraz o potrzebie kontrolowania jego zachowania i sposobu spędzania czasu wolnego w domu. Wychowawca klasy i specjaliści powinni udzielić jej w tym zakresie odpowiedniego wsparcia.

Złe zachowanie ucznia w szkole może być konsekwencją podejścia rodziców do dziecka, obojętności wobec tego, czym zajmuje się w domu. Warunkiem skuteczności pomocy udzielanej uczniowi w szkole jest współpraca z rodzicami i kontynuowanie w domu pracy rozpoczętej w szkole.

Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z 9 sierpnia 2017 r. w sprawie zasad udzielania i organizacji pomocy psychologiczno-pedagogicznej w publicznych przedszkolach, szkołach i placówkach (Dz. U. z 2017 r., poz. 1591 ze zm.).

Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z 1 lutego 2013 r. w sprawie szczegółowych zasad działania publicznych poradni psychologiczno-pedagogicznych, w tym publicznych poradni specjalistycznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 199 ze zm.).

Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z 14 lutego 2017 r. w sprawie podstawy programowej wychowania przedszkolnego oraz podstawy programowej kształcenia ogólnego dla szkoły podstawowej, w tym dla uczniów z niepełnosprawnością intelektualną w stopniu umiarkowanym lub znacznym, kształcenia ogólnego dla branżowej szkoły I stopnia, kształcenia ogólnego dla szkoły specjalnej przysposabiającej do pracy oraz kształcenia ogólnego dla szkoły policealnej (Dz. U. z 2017 r., poz. 356 ze zm.).

 
ROLA RODZICA W KONFLIKTACH RÓWIEŚNICZYCH DZIECKA. PDF Drukuj

Temat konfliktów w życiu dziecka pojawiał się już w cyklu Szkoła dla rodziców. Pisaliśmy między innymi o roli rozwiązywania konfliktów w wychowaniu, związanych z nimi zagrożeniach i szansach, a także o konfliktach pomiędzy dzieckiem a nauczycielem. Tym razem skupimy się na sytuacjach konfliktowych pojawiających się pomiędzy uczniami w środowisku szkolnym i roli rodziców w zapobieganiu oraz radzeniu sobie z tego typu sytuacjami. Warto zachęcić rodziców, aby przyjrzeli się uważnie, w jaki sposób reagują na konfliktowe sytuacje między dziećmi, dziećmi a nimi oraz między sobą. Co mogą i powinni zrobić rodzice, kiedy dziecko jest wyśmiewane, obrażane, wykluczane z grupy, popychane czy bite? Jak pomóc dziecku radzić sobie w trudnych dla niego sytuacjach z rówieśnikami?

Źródła i rodzaje konfliktów między uczniami

Konflikty między dziećmi w szkole są powszechne i właściwie nieuniknione. Dane, które można znaleźć w różnych źródłach, wskazują na to, że ogromna większość dzieci od czasu do czasu znajduje się w konfliktowej sytuacji z rówieśnikiem. Sytuacje te mogą przybierać różne formy − od niegroźnych, krótkotrwałych sporów po niebezpieczne sytuacje związane z użyciem przemocy wobec dziecka, czasem powtarzającej się wielokrotnie, niszcząco wpływającej na rozwój dziecka. Naturalnie istniejące w szkole różnice pomiędzy uczniami, na przykład w osobowości, poziomie wiedzy, inteligencji, umiejętnościach społecznych, statusie materialnym, poglądach, systemie wartości, są pożywką dla pojawiania się mniej lub bardziej zaostrzonych sporów.

Konflikty między dziećmi to często pokaz siły czy chęci zdobycia uznania kolegów. Czasem mogą być związane z rywalizacją o stopnie, w innych przypadkach z układami koleżeńskimi, zazdrością o popularność innej osoby lub rywalizacją o chłopaka lub dziewczynę.

Niektóre konflikty między uczniami mogą być w niezamierzony sposób wywoływane również przez nauczyciela. Sposób, w jaki traktuje on poszczególnych uczniów, może się przekładać na traktowanie przez kolegów i koleżanki. Niesprawiedliwe w przekonaniu ucznia potraktowanie przez nauczyciela może wzbudzić niechęć do tego, który został oceniony inaczej, łagodniej. Szczególnie dziecko wyróżniane przez nauczyciela może stać się obiektem ataków ze strony klasy.

Klasa szkolna to grupa społeczna i jako taka bywa terenem współpracy i/lub rywalizacji. Poszczególni członkowie klasy szkolnej pełnią różnorodne role. Niektórzy są liderami, innym zaś przypada rola kozła ofiarnego, na którym skupiają się negatywne emocje i zachowania pozostałych uczniów. Konflikty mogą przybierać formę sporu pomiędzy dwoma uczniami, pomiędzy jednostką a grupą lub nawet całą klasą czy dwoma rywalizującymi ze sobą grupami.

Skutki konfliktów

Skutki szkolnych konfliktów mogą przybierać różne formy w zależności od rodzaju, częstotliwości i nasilenia konfliktowej sytuacji. Reakcja dziecka jest również uzależniona od jego osobowości, umiejętności radzenia sobie ze stresem oraz subiektywnie postrzeganego wsparcia uzyskiwanego od innych rówieśników i dorosłych (nauczycieli, rodziców).

Możliwe skutki nierozwiązanych konfliktów to:

  • obniżone poczucie własnej wartości,
  • pogarszanie się wyników w nauce,
  • niechęć do chodzenia do szkoły,
  • izolowanie się od rówieśników,
  • lęk szkolny,
  • depresja,
  • dolegliwości somatyczne (bóle głowy, bóle brzucha, problemy ze spaniem),
  • próby samobójcze.

Przygotowanie dziecka do radzenia sobie w trudnych sytuacjach

Rodzice mają bardzo ograniczony wpływ na to, czy dziecko znajdzie się w sytuacji konfliktu z rówieśnikiem. Mogą jednak przygotować je na takie sytuacje i pomóc mu lepiej, skuteczniej sobie radzić. Zadaniami rodziców są przede wszystkim:

  • budowanie poczucia własnej wartości dziecka,
  • kształtowanie umiejętności rozpoznawania emocji i mówienia o nich,
  • wyposażanie dziecka w umiejętności wyrażania własnego zdania i
  • asertywnej obrony swoich poglądów,
  • uczenie reagowania na krytykę,
  • budowanie umiejętności odmawiania,
  • rozmawianie z dzieckiem o jego prawach w kontaktach społecznych.

(O tych obszarach pisaliśmy w poprzednich artykułach cyklu Szkoła dla rodziców).

Na temat trudnych sytuacji i sposobów ich rozwiązywania warto rozmawiać z dzieckiem przy każdej okazji. Sposobnością do takich rozmów może być wspólna lektura, oglądanie filmu czy analiza konfliktów pojawiających się między rodzeństwem. Dziecko powinno wiedzieć, jak może się bronić, gdy jest atakowane, do kogo może zwrócić się po pomoc, jeśli samo nie jest w stanie poradzić sobie w trudnej sytuacji. Również rodzice sami powinni wzmacniać swoje umiejętności rozwiązywania konfliktów zgodnie z zasadą wygrana – wygrana, umiejętności wypracowywania kompromisu i modelować odpowiednie zachowania. Dziecko obserwuje, jak w trudnych sytuacjach zachowują się ważne dla niego osoby i naśladuje ich zachowania.

Podobnie jak w wielu innych sytuacjach w życiu dziecka, tak i w tej powinno ono wiedzieć, że może z rodzicami rozmawiać o tym, co się dzieje, że zostanie wysłuchane, otrzyma wsparcie, nie spotka się z dodatkowymi kpinami czy negatywną oceną. Pamiętajmy, że jako rodzice możemy w razie potrzeby reagować na pojawienie się konfliktów w życiu dziecka tylko wtedy, kiedy o nich wiemy. Niestety, wiele konfliktów pozostaje niejawnych. Mogą one destrukcyjnie wpływać na dzieci, a rodzice nic nie mogą zrobić, ponieważ nie mają świadomości istnienia problemu.

Najczęstsze błędy popełniane przez rodziców

Kiedy dziecko mówi rodzicom, że stało się coś, co je w jakiś sposób dotknęło, zraniło, niepożądane reakcje rodzica to między innymi:

  • zignorowanie dziecka, brak jakiejkolwiek reakcji;
  • zlekceważenie problemu, powiedzenie: Nic takiego się nie stało lub Nie przesadzaj albo Z pewnością nie jest aż tak źle;
  • oferowanie rad przed przyjrzeniem się sytuacji i zrozumieniem, co dokładnie się stało;
  • zakładanie z góry, że dziecko jest ofiarą, a druga strona konfliktu agresorem;
  • zakładanie przed przyjrzeniem się sytuacji, że dziecko aktywnie przyczyniło się do powstania konfliktu, mówienie: Pewnie go sprowokowałeś lub Sama też nie jesteś święta. Nie dalej jak w zeszłym tygodniu to ja musiałam wysłuchiwać od nauczycielki, że wyśmiewasz się z koleżanki;
  • negatywne ocenianie dziecka, komentarze typu: Czemu mi o tym mówisz? Sam powinieneś sobie poradzić lub Ale z ciebie ofiara losu. Wiecznie dajesz sobą pomiatać, albo Powinieneś sobie z tym poradzić. Nie zachowuj się jak mięczak;
  • zachęcanie do agresji: Jak cię bije, to mu oddaj lub Przyłóż jej, to popamięta albo Na drugi raz odpowiedz jej tak, aż jej w pięty pójdzie;
  • rozwiązywanie problemu za plecami dziecka, bez jego udziału.

Co rodzice powinni zrobić, jeśli doszło do konfliktu?

Interwencja rodziców w sytuacji konfliktu między dzieckiem a rówieśnikami zależy od:

  • wieku dziecka − im młodsze dziecko, tym większa pomoc rodziców może okazać się niezbędna − małe dzieci nie potrafią jeszcze kontrolować swoich emocji, znają też mniej strategii radzenia sobie z problemami;
  • stopnia nasilenia konfliktu i jego wpływu na dziecko;
  • oczekiwań dziecka wobec rodzica.

Warto czasami powstrzymać swoje zapędy i wyłączyć automatycznego pilota, który każe nam wkraczać do akcji, biec do szkoły, dzwonić do rodziców kolegi za każdym razem, gdy naszym zdaniem dziecku dzieje się krzywda. Dziecko będzie stykało się z różnymi problemowymi sytuacjami w relacjach z innymi ludźmi przez całe swoje życie. Nabycie przez nie umiejętności radzenia sobie w tych sytuacjach jest wręcz niezbędne.

Metody działania, gdy dziecko ma konflikt z rówieśnikami w szkole
Niewielki konflikt
W przypadku drobnych sporów i konfliktów warto ograniczyć swoją rolę do wspierania dziecka w domu i uczenia strategii działania. Możesz pomóc dziecku przyjrzeć się zaistniałej sytuacji, jej przyczynom i przebiegowi i wspólnie wypracować pomysły na jej załagodzenie lub rozwiązanie. Ważne jest, aby w miarę możliwości pomysły rozwiązań były dziełem dziecka. Jeśli to Ty coś proponujesz, nie możesz swoich rozwiązań narzucać, a jedynie poddać dziecku pod rozwagę. Aby dziecko mogło zastosować określone rozwiązanie, musi być ono dopasowane do jego możliwości, umiejętności i osobowości. Starsze dzieci często nie oczekują od rodziców pomysłów na rozwiązania. Chcą zostać wysłuchane i uzyskać wsparcie, zrozumienie dla swoich uczuć i trudności.
Strategia radzenia sobie w sytuacji niewielkiego konfliktu z rówieśnikami. Możesz uczyć dziecko jej stosowania!
Krok 1.
Odejście lub zignorowanie
à fizyczne wycofanie się z pola konfliktu, brak kontaktu wzrokowego.
Krok 2.
Zareagowanie
à powiedzenie „przestań” lub „dość” w sposób stanowczy, choć bez agresji,
à próba obrócenia sytuacji w żart,
à zapowiedzenie konsekwencji.
Krok 3.
Szukanie pomocy
à zwrócenia się przez dziecko do strony niezaangażowanej w konflikt (nauczyciela, wychowawcy, psychologa szkolnego).
Poważny konflikt
W przypadku poważnych konfliktów, w których zagrożone jest bezpieczeństwo fizyczne dziecka lub jego dobrostan psychiczny, powinieneś stanowczo reagować, szczególnie wtedy, gdy pojawiają się symptomy wskazujące, że dziecko przeżywa poważne trudności i nie radzi sobie z nimi. Oprócz pomagania dziecku w domu możesz:
skontaktować się z rodzicami drugiej strony konfliktu i wspólnie wypracować rozwiązania,
skontaktować się z rodzicami drugiej strony konfliktu i zaaranżować wspólne spotkanie rodziców i dzieci, którego celem będzie rozwiązanie konfliktu,
porozmawiać z nauczycielem/wychowawcą, dowiedzieć się więcej na temat konfliktu, wspólnie podjąć decyzję co do dalszych działań,
poprosić szkołę o mediacje, w których uczestniczyć będą obie strony konfliktu i rodzice.

Kiedy Twoje dziecko jest agresywne wobec rówieśników…

Rodziców powinny zaniepokoić zachowania dziecka świadczące o tym, że stosuje ono agresję werbalną czy fizyczną wobec rówieśników. Na problem agresji wobec rówieśników mogą wskazywać:

  • regularne telefony ze szkoły ze skargami na zachowanie dziecka w stosunku do rówieśników,
  • częste otrzymywanie przez dziecko negatywnych uwag na temat zachowania,
  • wdawanie się w bójki,
  • brak tolerancji na odmienność,
  • skłonność do negatywnych komentarzy pod adresem innych,
  • nadmierna rywalizacja,
  • silna potrzeba bycia najlepszym, zwyciężania.

W takiej sytuacji konieczna jest wnikliwa analiza zachowań dziecka pod kątem przyczyn, czasu ich trwania i konsekwencji dla dziecka. W pierwszej kolejności rodzice powinni się przyjrzeć zasadom panującym w domu, stylowi komunikacji i rozwiązywania problemów. Może się okazać, ze konieczne są zmiany.

Zalecane działania dla rodziców, gdy dziecko ma problem z agresją wobec rówieśników

  • Zapewnienie dziecku większej ilości czasu spędzanego z rodzicami lub innym stałym opiekunem zamiast, na przykład, wielogodzinnego ślęczenia przed ekranem komputera czy telewizora.
  • Ograniczenie kontaktu dziecka z przemocą w telewizji czy grach komputerowych.
  • Wprowadzenie jasnych zasad dotyczących zachowania i konsekwencji ich nieprzestrzegania (a także systemu nagród za zachowania zgodne z zasadami – to pomoże je utrwalać).
  • Dobra współpraca ze szkołą – wypracowanie planu działania zapobiegania agresywnym zachowaniom i określenie konsekwencji, jakie dziecko będzie ponosić w przypadku agresywnego zachowania (dziecko powinno ponosić konsekwencje swoich czynów).
  • Czasami konieczna może okazać się pomoc psychologa w nabywaniu przez dziecko (a czasem również rodziców) nowych, bardziej konstruktywnych sposobów radzenia sobie ze złością czy frustracją oraz budowania pozytywnych relacji z rówieśnikami.

 

 


Strona 1 z 5
Aktualności Pedagog
Reklama
free pokerfree poker

INTERNET XXI WIEKU

Reklama

Deklaracja dostępności

Reklama
Reklama
Reklama
Reklama

Kalendarz


Dzisiaj jest: Niedziela
14 Sierpnia 2022
Imieniny obchodzą
Alfred, Atanazja, Dobrowój, Euzebiusz,
Kalikst, Kaliksta, Machabeusz

Do końca roku zostało 140 dni.
Zodiak: Lew

Kto nas odwiedza

Naszą witrynę przegląda teraz 192 gości 

© 2010 Zespół Szkół w Garbnie.

Zawartość serwisu jest chroniona prawami autorskimi.

Licznik odwiedzin

Dodatki na stronę